As negociacións para renovar o convenio de siderometal e de comercio do metal (que en Lugo se negocian de maneira conxunta) comezaron no mes de febreiro, mais estanse desenvolvendo cunha lentitude premeditada por parte da patronal que buscar prolongar o proceso indefinidamente. “Nas sete reunións que tiveron lugar, a patronal só fixo unha oferta en materia económica, moi afastada das demandas sociais, e sen querer entrar a valorar outras cuestións como xornada, a mellora das coberturas nas situacións de IT ou as licencias”, critica o secretario de CIG-Industria de Lugo, Afonso Losada.

Nas asembleas feitas en Monforte, Vilalba, Viveiro, Lugo e Burela, o persoal apostou de xeito unánime polo conflito para enfrontar esta parálise que se produce nun momento, ademais, no que afonda o empobrecemento pola carestía da vida e no que cada día se afasta máis o obxectivo de recortar as diferenzas coas mellores condicións que teñen os compañeiros e compañeiras doutras provincias como a da Coruña.

Por iso, seguindo o exemplo  do resto do sector a nivel galego, onde se produciron sendas folgas en cada unha das provincias, e co firme convencemento de que só a través da loita se poderán lograr convenios con dereitos e que garantan o mantemento do poder adquisitivo dos salarios, as traballadoras e traballadores trasladaron aos sindicatos un mandato claro: ou a patronal presenta unha proposta seria na reunión do día 25 que permita avanzar na negociación, ou o seguinte paso será a posta en marcha dun calendario de mobilizacións, na perspectiva dunha convocatoria de folga sectorial.

A este respecto, Losada explica que a proposta da patronal “non é nin minimamente valorábel”, por canto formula un convenio a catro anos (2026-22029) cun incremento acumulado do 12%, o que significará unha suba do 3% por cada ano, cunha cláusula de revisión a final de vixencia sen carácter retroactivo e topada ao 14%.

A parte social, que leva á mesa unha plataforma unitaria, reivindica subas do 7% por cada ano de vixencia e unha cláusula revisión anual conforme ao IPC máis 1 punto, para garantir así uns salarios que permitan unha vida digna e que se manteña a capacidade adquisitiva. O representante da CIG salienta que este non é un sector en crise, senón que ten plena actividade e un medre constate nos beneficios empresariais, “polo que as nosas demandas non perfectamente asumíbeis”.

Xunto á mellora económica, o persoal reclama reducir a xornada laboral un día por ano a partir de 2027; ampliar a cobertura nas baixas médicas; mellorar as licencias; melloras na prevención e seguridade; ou medidas para combater a precariedade laboral que se está a instalar no sector.